ΛΙΜΝΗ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ!

ΛΙΜΝΗ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑ  ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ!

 

Η ΛΙΜΝΗ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ NATURA 2000, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΥΣ ΥΓΡΟΤΟΠΟΥΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ RAMSAR.

Η ιχθυοπανίδα της λίμνης είναι από τις πλέον σημαντικές της χώρας μας, σχετικά με τα ψάρια γλυκού νερού. Το ψάρι που συναντά κανείς μονάχα εδώ είναι ο νανογωβιός. Στα νερά της υπάρχουν ακόμα η αθερίνα, η δρομίτσα, το γλανίδι και άλλα είδη. Στην περιοχή έχουν παρατηρηθεί πάνω από 200 είδη πουλιών, αρκετά από τα οποία θεωρούνται απειλούμενα και προστατεύονται από την ελληνική νομοθεσία όπως η λεπτομύτα). Συναντάμε, επίσης, πολλά είδη ερωδιών, όπως είναι ο σταχτοτσικνιάς (ο πλέον διαδεδομένος ερωδιός στην Ευρώπη), ο κρυπτοτσικνιάς, ο νυχτοκόρακας, αλλά και ο κορμοράνος, το σκουφοβουτηχτάρι και διάφορα είδη πάπιας.

Στις όχθες της λίμνης, οι ιτιές και τα πλατάνια γέρνουν να λουστούν στα ήρεμα νερά της, ενώ οι ψαράδες βγαίνουν κάθε πρωί για να ψαρέψουν τη πιο νόστιμη αθερίνα, που μπορούμε να απολαύσουμε στα γραφικά ταβερνάκια της Μυρτιάς. Εδώ, επίσης βρίσκονται και οι εγκαταστάσεις των ιαματικών λουτρών. Τα κατάφυτα μονοπάτια, αλλά και ο δρόμος δίπλα στη λίμνη, προσφέρονται για ειδυλλιακούς περιπάτους. Ιδιαίτερα μαγευτική είναι, βέβαια, η ώρα του δειλινού, με τα μαβιά χρώματα να παίζουν τη δική τους... μουσική συμφωνία!

ΛΙΜΝΗ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑ: ΗΡΕΜΗ ΓΟΗΤΕΙΑ

Ανάμεσα στις δασωμένες πλαγίες του Παναιτωλικού και του θρυλικού Αρακύνθου (ή Ζυγού), ξεδιπλώνει την απεραντοσύνη της η μεγαλύτερη λίμνη της πατρίδας μας, η Τριχωνίδα. Γύρω της, πανέμορφα, γραφικά χωριά τη συντροφεύουν στα μοναχικά ταξίδια της. Στα γαλήνια νερά της, επιφάνειας 98 χλμ., μήκους 19 χλμ. και μέγιστου βάθους 58 μ. βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη ψαριών και πουλιών, μερικά από το οποία είναι σπάνια.

Τα νερά της βροχής ή τα χιόνια που λιώνουν από τις βουνοκορφές γίνονται ρυάκια και ποτάμια, τα οποία τροφοδοτούν την Τριχωνίδα, τη λίμνη του Βραχωρίου, που μαζί με την «αδελφή» της, τη λίμνη Λυσιμαχία του Αγγελόκαστρου, άλλοτε πλημμύριζαν και ενώνονταν μεταξύ τους. Έτσι οι κάτοικοι των γύρω χωριών τις αποκαλούσαν, όλες μαζί, «Λίμνη του Απόκουρου».

Η επικοινωνία μεταξύ των παραλίμνιων χωριών γινόταν με ψαρόβαρκες, «γαΐτες» και καραβάκι. Το 1775 ο Αλάι Μπέης, θέλοντας να ενώσει τις δυο λίμνες, έφτιαξε 360 γεφύρια σε έκταση 3 χλμ. περίπου. Όταν δημιουργήθηκε η εθνική οδός, τα γραφικά αυτά γεφύρια χάθηκαν για πάντα.